Maria Lipszyc-Balsigerowa
Biografia
Maria Lipszyc-Balsigerowa urodziła się w Bochni w rodzinie żydowskiej jako Malka Lipschütz. Studia ekonomiczne podjęła w Berlinie, a następnie w Zurychu, gdzie w 1901 roku uzyskała doktorat z nauk społecznych pod kierunkiem Heinricha Herknera. Zaangażowała się w ruch socjalistyczny, publikowała w czasopismach Ogniwo i Naprzód i podejmowała tematykę bezrobocia i migracji. W 1908 przeniosła się do Krakowa, gdzie wykładała ekonomię i socjologię na Uniwersytecie Ludowym im. Adama Mickiewicza, wstąpiła do Organizacji Kobiecej Polskiej Partii Socjalno–Demokratycznej i działała w Polskim Towarzystwie Emigracyjnym.
Podczas I wojny światowej pracowała w biurze ekonomicznym Naczelnego Komitetu Narodowego w Krakowie oraz była jedną z czołowych działaczek krakowskiego koła Ligi Kobiet Galicji i Śląska. Współpracowała z Na Posterunku i Jedność Robotnicza. Po 1918 przeniosła się do Warszawy, gdzie pracowała w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej, prowadziła działania związane z emigracją i pośrednictwem pracy oraz brała udział w konferencjach dotyczących imigracji. Była członkinią PPS, współpracowała z Centralnym Wydziałem Kobiecego i Kulturalno-Oświatowego oraz działała w Klubach Kobiet Pracujących. Tłumaczyła zagraniczne teksty z nauk społecznych i, wprowadzając nowe standardy badań empirycznych, kontynuowała pracę w Instytucie Gospodarstwa Społecznego. W 1933–1939 mieszkała na Żoliborzu w Warszawie, angażując się w spółdzielczą działalność mieszkaniową i pracując w naukowych kręgach.
Podczas okupacji niemieckiej uzyskała obywatelstwo szwajcarskie, lecz nie uzyskała zgody na wyjazd. 1 grudnia 1943 Gestapo aresztowało ją i osadziło na Pawiaku, a następnie przewieziono do obozu Ravensbrück, gdzie zmarła.