Biografia
Stanisław Barabasz, urodzony 7 maja 1857 w Bochni, był malarzem i architektem, a także pionierem polskiego narciarstwa oraz pedagogiem i autorem licznych artykułów łowieckich.
Ukończył Instytut Techniczny w Krakowie, a następnie architekturę na Politechnice Wiedeńskiej; studiował także w Szkole Przemysłu Artystycznego przy Austriackim Muzeum Sztuki w Wiedniu.
W Krakowie pracował jako nauczyciel rysunku w latach 1884–1901. Do Zakopanego przeprowadził się w 1901, gdzie od 1901 do 1922 kierował Państwową Szkołę Przemysłu Drzewnego i wprowadzał podhalańskie motywy zdobnicze w meblarstwie.
28 lutego 1907 wraz z Mieczysławem Karłowiczem i Mariuszem Zaruskim założyli Zakopiański Oddział Narciarzy Towarzystwa Tatrzańskiego i Barabasz był jego pierwszym prezesem do 1910. Przyczynił się także do powstania Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w 1909.
Z Zakopanem związane są także jego pionierskie wyprawy narciarskie; w 1894 wraz z Janem Fischerem odwiedził Czarny Staw Gąsienicowy.
Został pochowany na Nowym Cmentarzu przy ul. Nowotarskiej w Zakopanem (kw. P1-A-6).
Główne prace obejmują m.in. Wspomnienia narciarza (Zakopane 1914) oraz Sztuka ludowa na Podhalu (Lwów 1928–1932).
Zobacz pełny artykuł na Wikipedii