Eugeniusz Antoni Kiernik
Biografia
Eugeniusz Antoni Kiernik (1877–1921) był polskim zoologiem i paleozoologiem, profesorem anatomii weterynaryjnej. Był bratem Władysława Kiernika.
Ukończył gimnazjum w Bochni w 1895 roku. W latach 1895–1897 studiował górnictwo w Akademii Górniczej w Lublanie, w latach 1897–1901 prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, a w latach 1901–1905 nauki przyrodnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, uzyskując w 1907 stopień doktora filozofii.
Pracował w Katedrze Anatomii Porównawczej, najpierw w latach 1903–1906 jako demonstrator, a następnie (1906–1918) jako asystent Henryka Ferdynanda Hoyera. Uzupełniające studia w dziedzinie fauny morskiej odbył w Trieście, Helgolandzie i norweskim Instytucie Badań Morskich w Bergen. Habilitował się w 1915 z zakresu anatomii porównawczej. W 1918 został powołany do zorganizowania Studium Weterynarii, początkowo przy Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, potem w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego.
W czasie I wojny światowej walczył w I Brygadzie Legionów. Był komisarzem Polskiej Organizacji Narodowej w 1914 roku. Wojenne przeżycia nadwerężyły jego zdrowie; choroba żołądka zmusiła go do poddania się operacji - to razem przyczyniło się do jego przedwczesnej śmierci. Pochowany został w rodzinnej Bochni.
Był wybitnym znawcą paleozoologii, prowadził badania fauny kopalnej. Ogłosił z tego zakresu wiele ważnych prac naukowych i szkiców popularnonaukowych. Opublikował Życie w nurtach oceanu (Kraków 1910) – zarys oceanograficzno-biologiczny, jedną z pierwszych książek o tej tematyce w Polsce. W latach 1911–1913 prowadził badania paleozoologiczne w jaskiniach polskich Tatr.
Przy współpracy z Władysławem Szaferem utworzył Komisję Ochrony Przyrody i Rezerwatu w Puszczy Niepołomickiej. W kwietniu 1919 wraz z Szaferem iJanem Kłoska był członkiem pierwszej komisji rządowej wysłanej do Puszczy Białowieskiej w celu oceny stanu pogłowia żubra. Wraz z Szaferem zabiegał (bezskutecznie) o utworzenie rezerwatu przyrody w Puszczy Białowieskiej.
Był inicjatorem powołania pierwszej polskiej placówki naukowej do badania fauny Bałtyku. 16 grudnia 1919 roku na posiedzeniu Komisji Ochrony Przyrody w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zgłosił pierwszą w niepodległej Polsce inicjatywę utworzenia nad Bałtykiem morskiej placówki badawczej, wzorowanej na norweskim instytucie w Bergen. 11 kwietnia 1920 roku został członkiem Komisji ds. Morskiej Stacji Doświadczalnej, a od stycznia 1921 r. kierownikiem Stacji (pomimo że sama Stacja jeszcze nie istniała - Morskie Laboratorium Rybackie w Helu powstało już po śmierci Kiernika, kontynuatorem jego tradycji jest dziś Morski Instytut Rybacki w Gdyni).
Pochowany został w Bochni.