Zygmunt Wojciech Ciechanowski
Biografia
Zygmunt Wojciech Ciechanowski urodził się 23 kwietnia 1873 w Bochni, w rodzinie Wiktoryna inżyniera kolejowego i Florentyny ze Schwarzów. Miał dziewięcioro rodzeństwa. Jego starszym bratem był Stanisław, anatomopatolog, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, a młodszą siostrą Elżbieta, poetka i działaczka społeczna.
Ukończył Gimnazjum św. Anny, a później Wydział Budowy Maszyn w Wyższej Szkole Technicznej w Charlottenburgu, uzyskując w 1902 roku tytuł inżyniera dyplomowanego budowy maszyn. W latach 1897–1898 służył w austro-węgierskiej marynarce wojennej. Po opuszczeniu wojska pracował w fabryce mechanicznej w Berlinie, a następnie w latach 1900–1907 w Fabryce Maszyn L. Zieleniewskiego w Krakowie, pełniąc w latach 1921–1923 funkcję dyrektora technicznego.
W latach 1907–1944 przebywał we Lwowie: w latach 1907–1918 pracował w Szkole Politechnicznej, gdzie w 1907 roku uzyskał stopień doktora, pełnił funkcję kierownika Katedry Pomp i Silników Wodnych, w latach 1915–1916 prodziekana, w latach 1916–1918 dziekana Wydziału Budowy Maszyn. W 1911 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1913 roku uzyskał tytuł profesora zwyczajnego.
W latach 1920–1939 pracował na Politechnice Lwowskiej, gdzie pełnił funkcje prodziekana w latach 1919–1920 i 1930–1931, dziekana Wydziału Mechanicznego w latach 1929–1930 oraz prorektora w latach 1935–1938.
W 1939–1941 był profesorem w Lwowskim Instytucie Politechnicznym, w latach 1941–1944 wykładowcą na tajnych kursach politechnicznych. Był członkiem Izby Inżynierów oraz Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie.
W maju 1944 roku przybył do Krakowa, gdzie pracował w Miejskich Wodociągach i Kanalizacji. W latach 1945–1960 był profesorem na Politechnice Śląskiej w Gliwicach, kierował Katedrą Pomp i Silników Wodnych i pełnił funkcję dziekana Wydziału Mechanicznego w latach 1945–1946. W Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w latach 1945–1947 kierował Katedrą Pomp, Sprężarek i Wentylatorów, a w latach 1946–1948 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Elektro-Mechanicznego.
15 maja 1957 otrzymał doktorat honoris causa Politechniki Gdańskiej, doceniając nieprzemijające zasługi w ciągu pięćdziesięciolecia działalności inżynierskiej i naukowej. Był również członkiem honorowym Stowarzyszenia Inżynierów Mechaników Polskich. Na emeryturę przeszedł w 1960 roku.