Zygmunt Krudowski
Biografia
Zygmunt Krudowski (ur. 5 kwietnia 1894 w Bochni) był polskim legjonistą i oficerem piechoty Wojska Polskiego. Był synem Jana, technika drogowego, i Marii z Brzózek, a brat miał Mariana i Stefana. W okresie nauki w gimnazjum w Bochni wstąpił do Związku Strzeleckiego i ukończył niższy kurs oficerski. W 1913 roku podjął studia pianistyczne w Konserwatorium Krakowskiego Towarzystwa Muzycznego.
Po wybuchu I wojny światowej, 16 sierpnia 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich. Służył jako oficer III batalionu 2 pułku piechoty, a następnie jako oficer 4 pułku piechoty. 29 września 1914 awansował na chorążego, a 18 stycznia 1915 na podporucznika.
Na początku 1920 roku pełnił służbę na stanowisku komendanta placu w Kielcach. 8 lutego 1920 roku odkomenderowano go do składu osobowego inspekcyjnego oficera sztabowego piechoty Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce”. 6 marca 1920 roku dowódca OKG Kielce zezwolił mu na zawarcie związku małżeńskiego z Antoniną Rohmówną z Jarosławia. Antonina była siostrą pułkownika audytora Stanisława Rohma. 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony w dniu 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie byłych Legionów Polskich. Wówczas pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Pomorze”, w rekrutowanym w Starogardzie 265 pułku piechoty. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w batalionie celnym Nr 5, pozostając w ewidencji 4 pułku piechoty Legionów.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 272. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 22 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku komendanta Kadry Batalionu Zapasowego 61 pułku piechoty w Bygdoszczy. W listopadzie 1924 roku został przeniesiony do 59 pułku piechoty wielkopolskiej w Inowrocławiu na stanowisko dowódcy I batalionu, a następnie dowódcy III batalionu. 23 stycznia 1928 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 4. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 26 kwietnia 1928 roku został przeniesiony do 1 pułku Strzelców Podhalańskich w Nowym Sączu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku; w 1932 roku został dowódcą tego pułku.
Na przełomie października i listopada 1931 ukończył dwutygodniowy kurs informacyjno-gazowy w Szkole Gazowej, a wiosną 1933 kurs kwalifikacyjny dla dowódców pułków w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W marcu 1934 został zwolniony z zajmowanego stanowiska z pozostawieniem bez przynależności służbowej i równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V. Z dniem 31 lipca 1934, w wieku 40 lat, przeszedł na stan spoczynku.
Ordery i odznaczenia: Krzyż Niepodległości (6 czerwca 1931), Krzyż Walecznych (trzykrotnie: 1922), Złoty Krzyż Zasługi (22 kwietnia 1938).
Upamiętnienie: Jego nazwisko zostało wymienione na tablicy pamiątkowej w kościele św. Kazimierza w Nowym Sączu (1988), honorującej dowódców 1 pułku Strzelców Podhalańskich.