Witold Walerian Nowicki
Biografia
Urodził się 18 lipca 1878 w Bochni w rodzinie nauczyciela Franciszka i Olgi z Hawranków. Ukończył szkołę realną w Bochni, a następnie Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim, które ukończył w 1902 roku uzyskując doktorat nauk lekarskich.
W tym samym roku przeniósł się do Lwowa i podjął pracę w Katedrze Anatomii Patologicznej tamtejszego uniwersytetu. W 1908 uzyskał stopień docenta anatomii patologicznej (praca: O przewlekłych odmach pęcherzykowych tkanek (Pneumatosis cystoides)); w 1913 tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1919 profesora zwyczajnego. Podczas I wojny światowej kierował laboratorium analityczno-bakteryjne obozów jenieckich w Górnej Austrii; w latach 1918–1920 ochotniczo służył w Wojsku Polskim, w stopniu podpułkownika, brał udział w walkach polsko-ukraińskich i polsko-radzieckiej.
Później do 1939 pełnił funkcję kierownika Katedry Anatomii Patologicznej, a w latach 1923–1924 i 1939 był dziekanem Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Lwowskiego. Od 1930 był członkiem czynnym Polskiej Akademii Umiejętności. Jako przedstawiciel Lwowskiej Izby Lekarskiej został wybrany do składu Naczelnej Izby Lekarskiej (kadencja V, 1935–1939).
Był członkiem Towarzystwa Naukowego we Lwowie, prezesem Izby Lekarskiej Lwowskiej, przewodniczącym Lwowskiego Komitetu Zwalczania Raka, członkiem zarządu i długoletnim prezesem Polskiego Towarzystwa Higienicznego oraz jednym z inicjatorów utworzenia Muzeum Higieny we Lwowie w 1937. Orędownik odnowienia i unowocześnienia zdrojowiska w Morszynie.
Autor ponad 80 prac naukowych. W pracy naukowej zajmował się patologią nowotworów i zmian postępujących, patofizjologią regulacji neuro-hormonalnej oraz onkologią doświadczalną. Opisał rzadkie przypadki chorób nerki, opracował statystykę raków różnych narządów, pierwszą polską monografię twardzieli oraz prowadził badania nad leczeniem kiły nowotworów u zwierząt. Na podstawie analizy sekcji zwłok króla Jana III Sobieskiego uzasadnił tezę o przewlekłej niewydolności nerek jako przyczynie jego śmierci.
W okresie sowieckiej okupacji Lwowa kontynuował działalność naukową. W sierpniu 1940 był gościem Wszechzwiązkowego Komitetu ds. Nauki ZSRR w Moskwie. Był członkiem rady miejskiej sowieckiego Lwowa. Zginął rozstrzelany wraz z synem Jerzym i kilkudziesięcioma wybitnymi polskimi uczonymi przez Einsatzgruppe zur besonderen Verwendung pod dowództwem Brigadführer a.d. Karla Eberharda Schöngarthana w Wzgórzach Wuleckich.
Od 1910 był mężem dr Olgi Szuster.
Wybrane publikacje naukowe: O małżowinie usznej ze stanowiska morfologicznego i antropologicznego (1900), Statystyka raków na podstawie protokołów sekcyjnych (1904), Przyczynek do utkania tzw. raków mięsakowych (1905), Sekcja zwłok króla Jana III (1908), Badania nad istotą chromochłonną zwierząt i ludzi w schorzeniach nerek (1909), Dalsze badania nad stosunkiem nadnercza do nerek (1910), Wpływ obniżonego ciśnienia na nadnercze (1911), Zur Kenntnis uber Niebennierenzysten (1912), Anatomja patologiczna (1925–36; 3 tomy), Patogeneza raka płuc (1932), Rak jako zagadnienie w nauce (1939).