Tadeusz Ruebenbauer
Biografia
Tadeusz Ruebenbauer był polskim profesorem nauk rolniczych w zakresie genetyki i hodowli roślin, członkiem korespondentem (od 1962), członkiem rzeczywistym (od 1969) PAN oraz członkiem PAU.
Ukończył Wydział Rolniczy Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie w 1931 roku, uzyskując tytuł inżyniera rolnictwa w zakresie hodowli roślin. Stopień doktora filozofii otrzymał na tej samej uczelni w 1938 na podstawie rozprawy Zależności korelacyjne między wynikami badań laboratoryjnych gleb a wynikami doświadczeń polowych.
W okresie okupacji hitlerowskiej był wykładowcą na tajnym Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1945 habilitował się na podstawie rozprawy Opracowanie wyników doświadczeń odmianowych z pszenicą ozimą wykonanych w latach 1922–1936, a w 1946 uzyskał tytuł i stanowisko profesora nadzwyczajnego na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. We Wrocławiu był organizatorem Katedry Hodowli Roślin i Nasiennictwa. W 1956 profesor Ruebenbauer został przeniesiony do Katedry Szczegółowej Uprawy Roślin WSR w Krakowie i kontynuował karierę jako profesor zwyczajny.
W latach 1962–1971 był rektorem Wyższej Szkoły Rolniczej w Krakowie. W 1980 otrzymał doktorat honoris causa Akademii Rolniczej we Wrocławiu (dziś Uniwersytet Przyrodniczy), a w 1988 doktorat honoris causa Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie.
Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim, Oficerskim, Komandorskim i z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Wypromował 34 doktorów, z których 20 uzyskało tytuł profesora lub stanowisko docenta. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kw. IX, płd.).
Wybrane publikacje obejmują prace z zakresu doświadczalnictwa rolniczego, genetyki i hodowli roślin. Jest autorem lub współautorem m.in. Hodowla roślin, jej przeszłość i perspektywy (1980), Rolnictwo w walce z głodem (1984), Hodowla odpornościowa w walce z chorobami i szkodnikami roślin (1992), Ogólna hodowla roślin (1985) i Perspektywy rozwoju rolnictwa w XXI wieku (1997).