Stanisław Riess de Riesenhorst

Stanisław Riess de Riesenhorst, ps. „Ryś”, „Budowniczy”, urodził się 17 września 1887 roku w Bochni i zmarł 1 sierpnia 1944 roku w Warszawie. Był podpułkownikiem kawalerii Wojska Polskiego.

Był synem Aloisa, oficera armii cesarskiej i królewskiej, i Anny z Pytlewiczów. Jego bracia to Henryk, inżynier drogownictwa, i Witold, slawista. Jako oficer brał służbę w armii austro-węgierskiej; po upadku monarchii przeszedł do Wojska Polskiego i został przydzielony do 8. pułku ułanów Księcia Józefa Poniatowskiego w Krakowie, któremu trzykrotnie dowodził (1921, 1921–1922 i 1923).

3 maja 1922 roku zweryfikowano go w stopniu podpułkownika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku i 71. lokatą w korpusie oficerów jazdy. Następnie dowodził 23. pułkiem Ułanów Grodzieńskich w Wilnie. W czerwcu 1923 roku został przydzielony do Rezerwy Oficerów Sztabowych Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie. 31 stycznia 1924 roku przeniesiony w stan spoczynku z powodu trwałej niezdolności do służby wojskowej.

Mieszkał w Tarnowie przy ul. Żabińskiej 7. Dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I z przeznaczeniem do dyspozycji Dowódcy Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie.

Po wybuchu II wojny światowej zaczął działać w konspiracji. Podczas okupacji niemieckiej pełnił funkcję oficera Oddziału II Komendy Głównej Armii Krajowej i oficera sztabu w Komendzie Okręgu Warszawa Armii Krajowej. 1 sierpnia 1944, z chwilą wybuchu powstania warszawskiego, został wyznaczony przez płk. dypl. Antoniego Chruściela ps. „Monter” na stanowisko komendanta placu Okręgu Warszawa AK. Poległ tego samego dnia w rejonie ulic Świętokrzyskiej i Zielnej. Został pochowany na Cmentarzu Wilanowskim.