Roger Forst de Battaglia

Urodzony 9 października 1873 roku w Bochnii, Roger Forst de Battaglia był synem Gwidona Battaglia i Olgi z domu Baranowskiej herbu Łodzia. Miał licznych krewnych: Karola, Małgorzatę, Helenę i Andrzeja (1895–1918).

Do 1900 zdobył wykształcenie prawnicze i ekonomiczne, a doktorat prawa uzyskał na Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie.

W latach 1895–1895 był praktykantem w Banku Krajowym Królestwa Galicji i Lodomerii we Lwowie. Około 1900 był komisarzem powiatowym w C.K. Namiestnictwie we Lwowie, a od około 1901 starszym komisarzem powiatowym w C.K. Ministerstwie Spraw Wewnętrznych w Wiedniu. Od około 1904 do 1914 był dyrektorem biura Centralnego Związku Galicyjskiego Przemysłu Fabrycznego we Lwowie. W Lidze Pomocy Przemysłowej we Lwowie był III wiceprezydentem od około 1905, a od około 1906 członkiem wydziału. Był inicjatorem wystawy przemysłu krajowego w Zakopanem w 1905. Jako delegat Rady Miasta od około 1906 zasiadywał w radzie nadzorczej Muzeum Przemysłowego Miejskiego we Lwowie. Od około 1909 był członkiem Komisji Krajowej dla Spraw Przemysłowych. Od około 1910 był członkiem rady zawiadowczej I Galicyjskiego Towarzystwa Akcyjne dla Przemysłu Chemicznego we Lwowie. Od około 1912 był dyrektorem biura Galicyjskiego Związku Młynów we Lwowie. Od około 1912 był wiceprezesem sekcji balneoprzemysłowej Krajowego Związku Zdrojowisk i Uzdrowisk we Lwowie.

W 1905 we Lwowie wydał swoją pierwszą publikację poruszającą problemy Galicji: Rzecz o propinacyi. Był naczelnym redaktorem Gazety Wieczornej.

W 1906 brał udział w wyborach uzupełniających do Rady Państwa w Wiedniu i od 24 kwietnia do 17 listopada został wybrany na posła w okręgu Tarnów–Bochnia. Jednak z danych sejmowych wynika, że w rubryce "zamieszkanie" wpisał Wiedeń, natomiast jako zawód podał "wicesekretarz ministerstwa poza służbą". Kiedy w 1906 odbyły się kolejne wybory do sejmu wiedeńskiego, również dostał mandat, tym razem już na całą kadencję (do 30 marca 1911). W tym czasie zamieszkał we Lwowie. Sprawowania mandat posła XI kadencji do około 1910. Na początku 1908 został ranny podczas kampanii wyborczej wskutek napaści socjalistów na lokal przy rynku we Lwowie. Od 1908 do 1913 pełnił mandat posła na Sejm Krajowy we Lwowie IX kadencji, będąc wybranym w III kurii w okręgu Lwów. Był też członkiem Rady Miejskiej we Lwowie: w sekcji II od około 1905 do około 1912, w sekcji V od około 1913.

W 1910 przystąpił do Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego, które było licznie reprezentowane w parlamencie. Posłami należącymi do SND byli Wiącek, Buzek, German, Głąbiński oraz Zamorski. Battaglia nie miał żadnego stanowiska w klubie. Prezesem był Głąbiński, wiceprezesem German a sekretarzem Zamorski. Jednak niedługo po wstąpieniu do partii, ujawnił swoje polityczne ambicje, dodatkowo wzmacniane przez rozbieżności ideowe między członkami partii. Nie akceptował decyzji partii, że posłowie na sejm powinni ustalać swoje poczynania z ośrodkiem decyzyjnym endecji w Warszawie. W 1908, wystąpił do władz Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego z sugestią przeprowadzenia daleko idących zmian w strukturach organizacyjnych partii, tak aby zdecentralizować struktury partii i przenieść ośrodek decyzyjny SN-D ze Lwowa do Wiednia. Na zjeździe partii w 1909 uchwalono uchwały całkowicie przeciwne do roszczeń Battaglii, tzn. ustanawiające zwierzchność kierownictwa we Lwowie nad innymi jednostkami. Battaglia nie wytrwał do końca kadencji w Stronnictwie Demokratycznym i 19 czerwca 1910 razem z Ludomiłem Germanem opuścił partię. Kluczowym powodem było to, że nie solidaryzowali się z kursem antyrządowym, skierowanym przeciwko konserwatywnemu namiestnikowi Galicji – Michałowi Bobrzyńskiemu, reprezentowanemu przez Stanisława Grabskiego. Battaglia i German byli zwolennikami namiestnika, któremu Grabski zrażał ustępstwa wobec ludności ukraińskiej i ignorowanie Polaków zamieszkujących wschodnie tereny Galicji. W biografii Michała Bobrzyńskiego i Waldemar Łazuга pisze, że w obawie przed endecją, która zyskiwała coraz większe wpływy w kraju, postanowił on rozbić jej szeregi. Udało mu się to, gdyż wskutek jego działań Koło Polskie w parlamencie wiedeńskim opuścili m.in. Ludomił German, ks. Kopyciński i właśnie Roger Battaglia. Wystąpienie z partii i nie zasiadanie po 1911 w parlamencie nie zmniejszyło aspiracji politycznych Battaglii (do czasu I wojny światowej aktywny politycznie).

Okres międzywojenny przyniósł mu działalność naukową i publicystyczną. W 1917 Battaglia opublikował w Wiedniu Ein Zoll – und Wirtschafsbündnis między Österreich-Ungarn a Deutschland. W 1918 w Polsce opublikował pracę o twórczości Tadeusza Boya-Żeleńskiego. Dla Lewiatana i jego środowisk był ważnym uczestnikiem środowisk przemysłowych i ekonomistów. Po odzyskaniu niepodległości utworzony został Centralny Związek Galicyjskiego Przemysłu Fabrycznego, którego prezesem był ks. Andrzej Lubomirski, a dyrektorem Roger Battaglia. Dzięki niemu związane były działania mające na celu przeciwdziałanie monopolom austriackim oraz promowanie nowoczesnej myśli fabrycznej w Galicji.

W okresie międzywojennym liczba organizacji, w których działał, była duża. Były to m.in.: Rada Delegatów Zrzeszenia Związków Przemysłowych Zachodniej i Południowej Polski (prezes), Związek Przemysłu Konfekcyjnego (założyciel i dyrektor), Rada Państwowego Instytutu Eksportowego (członek), Izba Przemysło-Handlowa w Krakowie (konsultant ekonomiczny), Zarząd Centralnego Związku Przemysłu Polskiego (członek).

Po odzyskaniu niepodległości Battaglia ograniczył aktywność polityczną i skupił się na organizacjach gospodarczych oraz publikowaniu prac. W 1919 w Krakowie ukazała się jego praca z zakresu industrializacji Polski (m.in. Odbudowa i uruchomienie gospodarstwa społecznego w Polsce). Zmarł w Krakowie 16 maja 1950 i został pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera IX-1-5). W 1951 roku jego praca Prądy i zagadnienia polityczne Polski i Europy w XIX i XX wieku została wycofana z polskich bibliotek i objęta cenzurą.