Marian Krudowski

Marian Krudowski urodził się 25 marca 1892 roku w Bochnii. Pochodził z rodziny wielodzietnej, syn Jana i Marii z Brzózków. W 1912 roku ukończył gimnazjum w Bochnii i rozpoczął studia prawne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W tym czasie przystąpił do Związku Strzeleckiego, a po wybuchu I wojny światowej wstąpił (w dniu 17 stycznia 1915 r.) do Legionu Puławskiego, z którym przeszedł cały szlak bojowy tej jednostki. Następnie służył (od 16 września 1915 r.) jako młodszy oficer w Brygadzie Strzelców Polskich i na stanowisku zastępcy szkoły podoficerskiej 1 pułku strzelców Dywizji Strzelców Polskich. Z dniem 4 czerwca 1917 r. objął dowództwo kompanii sztabowej w Dywizji Strzelców Polskich, potem pełnił funkcję inspektora w tej dywizji. Za męstwo wykazane podczas służby w Legionie Puławskim odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, co zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego Józefa Piłsudskiego z dnia 10 maja 1922 r.

Po zakończeniu I wojny światowej organizował (od września 1918 r.) żandarmerię w Zagłębiu Dąbrowskim. Od listopada 1918 do maja 1919 roku pełnił służbę na stanowisku komendanta Placu Kielce. W maju 1919 roku został przeniesiony do 11 pułku piechoty, w szeregach którego przebywał na froncie do lipca 1920 roku. Z dniem 18 sierpnia 1920 r. został referentem ewakuacyjnym w Wydziale I Sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce” w Kielcach, ale już w dniu 24 sierpnia 1920 r. został ponownie przydzielony (na własną prośbę) do baonu zapasowego 11 pułku piechoty w Sosnowcu. Na mocy dekretu L. 2265 wydanego w dniu 19 sierpnia 1920 r. przez Naczelnego Wodza – marszałka Józefa Piłsudskiego – został z dniem 1 kwietnia 1920 r. zatwierdzony w stopniu kapitana w piechocie (jako oficer z grupy byłych Korpusów Wschodnich). W dniu 14 listopada 1920 r. został przydzielony do baonu zapasowego 2 pułku piechoty Legionów na stanowisko zastępcy dowódcy batalionu. Od 1 grudnia 1920 r. był zastępcą kierownika Centrum Wyszkolenia Piechoty. Uczestniczył w przygotowaniach do III powstania śląskiego. Następnie pozostawał w dyspozycji dowództwa 7 Dywizji Piechoty jako oficer sztabowy.

Na dzień 1 czerwca 1921 r. jako kapitan 11 pułku piechoty ponownie pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Generalnego „Kielce”. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 r. (L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w stopniu majora z starszeństwem z dnia 1 czerwca 1919 r. i 289. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W roku 1922 pełnił, jako nadetatowy oficer 11 pułku piechoty, służbę w dowództwie 28 Dywizji Piechoty i odkomenderowany był na kurs szyfrowy w Oddziale II Sztabu Generalnego. Z dniem 20 sierpnia 1922 r. został przydzielony (w korpusie oficerów piechoty) na stanowisko referenta w Oddziale III Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. W roku 1923 pełnił już służbę w 72 Pułku Piechoty z Radomia, zajmując w tym czasie 271. lokatę wśród majorów korpusu piechoty. We wrześniu 1924 roku został przeniesiony do 21 Pułku Piechoty z Warszawy na stanowisko dowódcy I batalionu. W listopadzie 1929 roku został oceniony jako bardzo dobry i inteligentny żołnierz. W czerwcu 1930 roku ogłoszono przeniesienie ppłk. Krudowskiego z 57 pułku piechoty do 10 pułku piechoty w Łowiczu, na stanowisko dowódcy pułku, które objął 11 czerwca 1930 r. W II połowie 1930 roku jako dowódca 10 pp zajmował 85. lokatę łączną wśród podpułkowników piechoty. Z dniem 19 października 1931 r. został przydzielony na dwutygodniowy kurs informacyjno-gazowy w Szkole Gazowej. W 1932 roku objął dowództwo 10 pułku piechoty i zajmował 8. lokatę wśród podpułkowników, a w listopadzie 1932 r. został awansowany do stopnia pułkownika z starszeństwem z dnia 1 stycznia 1933 r. Dowódca 10 pułku piechoty pozostawał na stanowisku do czasów kampanii wrześniowej 1939 roku. W 1939 roku objął stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej rezerwowej 44 Dywizji Piechoty, ostatecznie jednak poprowadził 10 pułk piechoty w bitwie nad Bzurą. Po rozbiciu pułku trafił do niemieckiej niewoli, z której został wyzwolony 6 kwietnia 1945 r. przez wojska brytyjskie. Po wyzwoleniu przebywał we Francji i Wielkiej Brytanii. Latem 1947 roku powrócił do Polski i zamieszkał we Włocławku. Podjął pracę w Automobilklubie Polski, z którego został zwolniony wskutek represji. Dłuższy czas pozostawał bez zatrudnienia, następnie pracował w „Bacutilu” w Świdnicy. Pułkownik Marian Krudowski zyskał sobie duże uznanie i sympatię społeczeństwa łowickiego.

Zmarł nagle we Wrocławiu w dniu 4 sierpnia 1953 r. i pochowany został w grobowcu rodziny Bukowieckich na Cmentarzu Katedralnym w Łowiczu (sektor 2, grób 3994).