Marcin Karaś
Biografia
Marcin Karaś urodził się 6 listopada 1910 roku w Bochnia. Po ukończeniu Niższego Seminarium Duchownego w Toruniu odbył roczny nowicjat w Mościskach, a następnie studia teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym Redemptorystów w Tuchowie. W 1935 roku przyjął święcenia kapłańskie. Początkowo posługiwał w klasztorze redemptorystów w Zamościu.
W czasie niemieckiej okupacji, w wyniku konfiskaty majątku zakonnego, ponownie znalazł się w Mościskach. W 1944 roku został mianowany administratorem parafii w Lipnikach. Po zmianie okupacji pełnił funkcję ekonoma domu zakonnego w Mościskach i opiekował się duszpasterstwem wśród Polaków mieszkających w okolicy. Próbował rozszerzyć swą działalność również na Drohobycz, na co jednak nie uzyskał zgody obwodowego Pełnomocnika Rady ds. Kultów Religijnych.
W nocy z 13 na 14 maja 1948 roku został wygnany z klasztoru w Mościskach. Krótko zamieszkiwał w Samborze, a następnie we Lwowie, gdzie po śmierci ks. Zygmunta Truszkowskiego objął opieką całą wspólnotę parafialną parafii św. Marii Magdaleny. Zaledwie rok później nie przedłużono mu zgody na sprawowanie kultu religijnego w kościele. Próbowano go także nakłonić do pracy świeckiej, m.in. jako wykładowcy języka łacińskiego i literatury polskiej na Uniwersytecie Lwowskim, jednak odmówił i podjął posługę wśród wiernych w Stryju. W sierpniu 1950 roku pojawił się w tamtejszej parafii. Dwa lata później został aresztowany przez MGB w Drohobyczu pod zarzutem przechowywania wrogiej literatury. Przetrzymywany był wielokrotnie bity i przesłuchiwany w godzinach nocnych.
Na rozprawie 19 sierpnia 1952 roku usłyszał wyrok dziesięciu lat pozbawienia wolności, konfiskatę mienia i ograniczenie praw obywatelskich na okres pięciu lat. W październiku 1952 roku, po ponad dwóch tygodniach jazdy pociągiem towarowym, dotarł do łagru Gołownaja na Uralu. Zwolniony w związku z rewizją wyroku w kwietniu 1956 roku powrócił do Lwowa. Otrzymał tymczasowe pozwolenie na posługę duszpasterską przy parafii w Samborze. Jednakże już po upływie niespełna roku został uznany za kapłana reakcyjnego, a więc osobę niepożądaną na terenie Związku Radzieckiego. Poddawany licznym naciskom, złożył wniosek o wydanie polskiego paszportu w konsulacie PRL w Kijowie. Na początku października 1959 roku przekroczył granicę w Medyce i znalazł się w Polsce. Od tego czasu posługiwał w Gdyni, Głogowie i Zamościu. Od 1980 roku mieszkał w krakowskim klasztorze redemptorystów, gdzie zmarł 25 marca 2003 roku. Pochowany został na cmentarzu podgórskim w grobowcu redemptorystów (kwatera IIIa-płd.-9).
W kwietniu 1995 roku doczekał się rehabilitacji niesłusznie wydanego wyroku skazującego. Miało to charakter symboliczny i nie wiązało się z otrzymaniem jakiejkolwiek kompensacji czy zadośćuczynienia. Pięć lat przed śmiercią opublikował wspomnienia z szesnastu lat pobytu w Związku Radzieckim.