Ludwik Seeling von Saulenfels

Ludwik Seeling von Saulenfels urodził się 28 sierpnia 1832 w Bochni w rodzinie niemieckiej osiadłej w Galicji. Ukończył Wojskową Akademię Inżynieryjną w Wiedniu i w 1853 służył w korpusie pionierów w Klosterneuburgu; brał udział w wojnie francusko-austriackiej jako porucznik w 1. Batalionie Inżynieryjnym. Po odejściu z armii studiował rolnictwo w Wiedniu, a następnie wyjechał do Lwowa, gdzie poznał swoją przyszłą żonę Melanie Rieger, również pochodzącą z rodziny niemieckiej. Po ślubie para dzierżawiła przez kilka lat ziemie pod Krakowem i Wadowicami.

Pod koniec lat 60. XIX wieku objął stanowisko administratora generalnego dóbr księcia Maurycego de Montléart w powiecie myślenickim, obejmujących Izdebniki i Lanckoronę. Doprowadził majątek do rozkwitu, otwierając fabrykę wódek i likierów, która szybko zyskała popularność w całej Galicji. Ponadto zbudował suszarnię warzyw, nakazał wytyczyć i utwardzić drogi oraz uregulować rzekę. Działał również w tym czasie jako rzeczoznawca dla dóbr tabularnych w Łagiewnikach. Po zakupie dóbr izdebnickich przez arcyksięcia Rajnera około 1890 roku, pozostał na stanowisku administratora.

W listopadzie 1891 otrzymał dylom honorowy I stopnia na wystawie artykułów żywności i przedmiotów do użytku domowego w Wiedniu. W 1894 został członkiem oddziału powiatowego Towarzystwa Rolniczego w Krakowie oraz taksatorem powiatowego oddziału Galicyjskiego Krajowego Instytutu Kredytowego. Jako dyrektor fabryki 30 października 1899 został wybrany członkiem galicyjskiej komisji krajowej dla Wystawy Powszechnej w Paryżu. Pełnił mandat członka rad powiatowych w Wadowicach i Myślenicach; działał na rzecz regionu i przyczynił się do powstania sieci gościńców. Był także rzeczoznawcą Sądu Obwodowego w Wadowicach do spraw tabularnych.

W dowód wdzięczności jeszcze za życia ustanowiono tablicę honorującą jego osobę obok studni przy drodze Biertowice–Zembrzyce. Zmarł 2 lutego 1913 w Izdebniku i został pochowany na miejscowym cmentarzu parafialnym.