Leopoldyna Stawecka
Biografia
Leopoldyna Stawecka urodziła się w Bochni w 1896 roku, jako córka Michała i Marii z domu Depta. Wychowywała ją głównie matka, a w młodości należała do Związku Strzeleckiego Strzelec i w 1914 rozpoczynała naukę w seminarium nauczycielskim w Bochni.
Podczas I wojny światowej w wieku siedemnastu lat włączyła się w odrodzenie Polski, przerwała naukę w seminarium i nawiązała kontakty z Związkiem Strzeleckim w Krakowie. Początkowo pracowała na zakup wyposażenia dla oddziałów, a z czasem w męskim przebraniu wstąpiła do formowanej I Brygady Legionów Polskich. Śmierć ojca i poważna rana wyeliminowały ją z frontu; po kilku miesiącach powróciła do Bochni, a następnie do Krakowa, gdzie ukończyła kurs sanitariuszek i pracowała w szpitalu wojskowym.
Po wybuchu wojny polsko ukraińskich wyjechała do Krakowa, gdzie zorganizowała oddział kobiet OLK i ruszyła na pomoc obrońcom Lwowa. W marcu 1919 r. walczyła pod Leodyką; za udział w walkach o Lwów otrzymała Odznakę Orlęta i awans na podporucznika. W 1919 r. dowodziła oddziałem wartowniczym OLK w Stanisławowie, a w czerwcu prowadziła 50 kobiet.
W 1920 r. zajęła dowodzenie Legią Lwowską, a po dalszych działaniach reorganizowała Legię Wilenską i walczyła pod Wilnem; została ranna w prawy płuc. Po powrocie do Grodna kontynuowała służbę i została awansowana na porucznika. W sierpniu 1920 brała udział w obronie Warszawy; w grudniu objęła dowództwo Legii Warszawskiej. Po utworzeniu OLK powstało rozluźnienie, Stawecka zrezygnowała z dalszej służby i prosiła o urlop bezterminowy; 3 marca 1921 opuściła wojsko i Warszawę. Później osiadła w Bochni; w 1921 r. wzięła udział w III powstaniu śląskim, co było jej ostatnim udziałem w walkach zbrojnych.
W życiu prywatnym w 1920 roku wyszła za mąż za kapitana Józefa Popkowskiego; małżeństwo zakończyło się unieważnieniem w Rzymie w 1924 roku. W 1922 wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Felicjanek, a 15 listopada 1924 r. przybyła do Domu Generalnego w Oświęcimiu i rozpoczęła nowicjat. Po pewnym czasie otrzymała habitu Maria Eligia i w 1928 roku złożyła pierwszą profesję. Z powodu gruźlicy kilkakrotnie przerywała nowicjat, a w 1933 roku zmarła w Białce Tatrzańskiej. Jej pogrzeb w Oświęcimiu zgromadził wojsko i liczne przedstawiciele duchowieństwa; na trumnie złożono czapkę wojskową, szablę i proporczyk OLK.