Karol Tomasz Marian Battaglia
Biografia
Karol Tomasz Marian Battaglia urodził się 15 września 1876 w Bochnia, w rodzinie Gwidona i Olgi z Baranowskich. Był bratem Rogera (1873–1950) i Andrzeja (1895–1918). W latach 1886–1893 uczęszczał do gimnazjum w Tarnowie, a następnie we Lwowie. W latach 1893–1897 był uczniem w Szkole Kadetów Artylerii w Wiedniu.
W latach 1897–1905 pełnił zawodową służbę wojskową w 3 pułku artylerii korpuśnej w Grazu. Od 1902 roku zajmował w tym pułku stanowisko oficera prowiantowego. W 1905 roku został przeniesiony do rezerwy i przydzielony w rezerwie do 3 Pułku Artylerii Korpuśnej, który trzy lata później został przemianowany na pułk haubic polowych nr 3 i przeniesiony do Mariboru. W czasie I wojny światowej walczył w macierzystym oddziale, który w 1916 roku został przemianowany na pułk haubic polowych nr 6, a później na pułk artylerii polowej nr 106. W czasie służby w c. i k. armii awansował na kolejne stopnie w korpusie oficerów artylerii polowej i górskiej: kadeta–zastępcy oficera, podporucznika, porucznika i kapitana.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. 11 czerwca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu podpułkownika, w artylerii, w grupie oficerów armii austro-węgierskiej. Od 16 czerwca do 15 lipca 1920 roku dowodził 39 pułkiem piechoty. Został awansowany do stopni pułkownika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W połowie 1919 został dowódcą I dywizjonu sformowanego 5 pułku artylerii polowej we Lwowie. Sprawował stanowisko dowódcy 5. pułku artylerii polowej od 23 kwietnia 1921 do 1925. Z dniem 9 lutego 1925 roku został odkomenderowany na dwumiesięczny kurs dla wyższych dowódców artylerii przy generalnym inspektorze artylerii. W październiku 1925 roku został przydzielony do Szefostwa Artylerii Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie na stanowisko zastępcy szefa. W tym samym miesiącu został przeniesiony do kadry korpusu oficerów artylerii przy Departamencie III Ministerstwa Spraw Wojskowych z pozostawieniem na zajmowanym stanowisku w 6 Okręgowym Szefostwie Artylerii. Został przeniesiony w stan spoczynku. Jako emerytowany oficer zamieszkiwał we Lwowie. Został zatrudniony na stanowisku dyrektora banku, a następnie pełnił funkcję w Grupie 13 Centralnego Związku Przemysłu Polskiego, obejmującej najbardziej różnorodne działy produkcji przemysłowej. Zmarł 10 stycznia 1936 roku w Borysławiu.