Karol Józef Matzenauer
Biografia
Karol Józef Matzenauer urodził się 26 września 1889 w Bochni jako syn Antoniego i Bronisławy z domu Ochocińskiej.
W 1908 ukończył C. K. Gimnazjum II w Tarnowie, gdzie zdał egzamin dojrzałości. Jako żołnierz C. K. Armii działał w konspiracyjnej organizacji Wolność w schyłku I wojny światowej.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego dekretem z 3 kwietnia 1919 z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika z starszeństwem z dniem 1 sierpnia 1917. Otrzymał przydział z dniem 1 listopada 1918 do 20 pułku piechoty. 13 grudnia 1918 I batalion pod jego dowództwem w stopniu porucznika udał się na front w trakcie wojny polsko-ukraińskiej, pierwsze starcie near Krościenko nad Strwiążem, potem pod Laszkami Murowanymi. W stopniu kapitana walczył w szeregach 2 pułku strzelców podhalańskich w wojnie polsko-bolszewickiej (m.in. w wyprawie kijowskiej i w bitwie o Chyrów), za co otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 498. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 2 pułk strzelców podhalańskich w Sanoku. W 1923 był dowódcą I batalionu w tym pułku. W lutym 1924, jako oficer nadetatowy sanockiej jednostki, został zatwierdzony na stanowisku dowódcy Batalionu Szkolnego Piechoty Nr 10 w Cieszynie. 26 stycznia 1928 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 60. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 26 kwietnia 1928 roku został przeniesiony z 8 pułku piechoty Legionów w Lublinie do 64 pułku piechoty w Grudziądzu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W 1930 został mianowany na stanowisko komendanta miasta Toruń i sprawował je do 1939.
Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej 1939 został wzięty do niewoli niemieckiej podczas wycofywania się na wschód. Następnie został przetransportowany z obozu jenieckiego do Grodziska, gdzie stacjonowała 8 Armia III Rzeszy, po czym został przewieziony do Warszawy i zwolniony wraz z ppłk. dypl. Bronisławem Szostakiem z poleceniem przekazania władzom polskim informacji o bezcelowości dalszej obrony stolicy.
Był dwukrotnie żonaty – pierwsza żona Stefania z domu Łaguna (1893–1920), zmarła w kilka tygodni po ślubie, który zawarli 30 grudnia 1919 w kościele Wszystkich Świętych w Warszawie. Jako wdowiec 30 listopada 1922 w Posadzie Olchowskiej pod Sanokiem poślubił Marię Verę Peterek, córką inż. Franciszka Peterka. Miał syna Stanisława (ur. 16 stycznia 1925).
Zmarł 30 września 1960. Z żoną Marią (1895–1978) został pochowany na cmentarzu w Jaworzuw grobowcu jej rodziców.