Józef Szlamka
Biografia
Urodził się 27 stycznia 1896 w Bochni, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Piotra i Józefy ze Szramów. 10 września 1913 został członkiem Związku Strzeleckiego w rodzinnym mieście.
6 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 3 pułku piechoty, początkowo w 11 kompanii, a od 5 marca 1915 – 5 kompanii. Awansował na plutonowego, a następniesierżanta. Był trzykrotnie ranny: 11 czerwca 1915 pod Zadobrówką, 10 listopada 1915 pod Berczaną i 17 czerwca 1916 pod Tumaniem. Za męstwo wykazane w walce pod Zadobrówką został w niepodległej Polsce odznaczony orderem wojskowym Virtuti Militari V klasy. 28 marca 1917 był wymieniony we wniosku o odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po okresie przysięgowym (lipiec 1917) wstąpił do Polskiego Korpusu Posiłkowego i kontynuował służbę w 3 pułku piechoty. Pobytie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) i połączeniu II Brygady Legionów Polskich z II Korpusem Polskim w Rosji służył w 15 pułku strzelców polskich. Wyróżnił się 11 maja 1918 w bitwie pod Kaniowem, w której dowodził plutonem 5 kompanii. 16 maja 1918 zbiegł z niewoli niemieckiej i wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej w Żytomierzu. W czasie podróży do Francji dostał się do niewoli bolszewickiej, z której uciekł do Polski.
Od listopada 1918 służył w Wojsku Polskim podczas wojny polsko-ukraińskiej - walczył w obronie Lwowa w szeregach 15 kompanii 4 pułku piechoty Legionów. W tym czasie został awansowany na starszego sierżanta. 27 kwietnia 1919 zachorował i został skierowany do szpitala. 14 maja 1919 został przydzielony do Okręgowej Komendy Transportów Wojskowych Warszawa. 13 lutego 1920 został przeniesiony do 3 pułku piechoty Legionów. Dowodził plutonem 7 kompanii i awansował na chorążego. 15 czerwca 1922 został zwolniony do rezerwy.
W ramach osadnictwa wojskowego utrzymał działkę o powierzchni 16 ha w osadzie wojskowej Józefówka, wg gminie Hornicapowiatu grodzieńskiego (poczta Kopciówka). Po zwolnieniu z wojska prowadził gospodarstwo rolne i honorowo pełnił funkcję dowódcy kompanii Związku Strzeleckiego. 1 marca 1930 został ponownie przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu chorążego i przydzielony do 81 pułku piechoty w Grodnie.
Był żonaty z Marią (ur. 1911), z którą miał czworo dzieci: Krystynę (ur. 1933), Józefa (ur. 1935), Janinę (ur. 1937) i Barbarę Lucynę (ur. 4 grudnia 1943 w Teheranie). W 1944 żona z dziećmi przebywała w Kolhapur, w południowo-zachodnich Indiach. 29 listopada 1947 Maria z dziećmi przypłynęła z Bombaju do Liverpoolu.