Franciszek Vetulani
Biografia
Franciszek Vetulani urodził się w Bochnii w 1856 roku, w rodzinie Michała Vetulaniego i Franciszki z domu Śliwińskiej. Ukończył szkołę realną w Bochni i w latach 1873–1878 studiował na Wydziale Inżynierii Akademii Technicznej we Lwowie, uzyskując tytuł inżyniera ze specjalizacją melioranta. Zdał II egzamin państwowy i przed wyjazdem odbył podróż naukową po Europie, m.in. do Czech i Niemiec.
Pracował w C. K. Wydziale Krajowym we Lwowie; na początku 1887 roku, jako inżynier asystent biura melioracyjnego, objął kierownictwo ekspozytury krajowej biura melioracyjnego w Tarnowie i w kolejnych latach pełnił to stanowisko. Pracując w Tarnowie jako inżynier II klasy, w 1892 został mianowany inżynierem I klasy. Zajmował się regulacją rzek, które nie miały obwałowań i stwarzały zagrożenie powodziowe, m.in. w 1892 był członkiem komitetu do regulacji rzeki Młynówki w Krakowie.
Równolegle z pełnionym stanowiskiem był także nauczycielem rysunków i praktycznego miernictwa w Krajowej Szkole Ogrodniczej w Tarnowie, przeniesionej tam w 1888 z Czernihowa. Był wystawcą na otwartej 23 czerwca 1900 roku drugiej wystawie Tarnowskiego Towarzystwa Ogrodniczego w sali strzelnicy miejskiej. 15 maja 1903 został członkiem wydziału Towarzystwa Rolniczego w Tarnowie.
Jako kierownik tarnowskiej ekspozytury został przeznaczony na stanowisko kierownika krakowskiej ekspozytury, w której okręgu na 1904 rok zaplanowano budowę kanału Kraków-Dziedzice. W lipcu 1903 wraz z grupą czterech inżynierów Krajowego Biura Melioracyjnego został skierowany przez Wydział Krajowy na wyjazd zagraniczny do Pragii i Berlina celem przestudiowania rzek i kanałów spławnych. Około 1904–1905 Vetulaniowie sprzedali dom w Tarnowie i przenieśli się do Krakowa.
W 1905 roku Franciszek Vetulani został wybrany kandydatem na współpracownika Komisji Fizjograficznej na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Akademii Umiejętności w Krakowie, i co najmniej od 1 lipca 1905 roku był członkiem tej Komisji, pozostając nim przez kolejne lata. W 1906 brał udział w robotach przy przebudowie Zamku Królewskiego na Wawelu. 22 marca 1907 został członkiem wydziału i zastępcą wiceprezesa okręgowego Towarzystwa Rolniczego w Krakowie. W 1911 Franciszek Vetulani jako starszy inżynier był kierownikiem ekspozytury budowlanej w Krakowie.
W 1912 przeniósł się z rodziną do Lwowa, a w 1914 w związku z wybuchem I wojny światowej kolejno do swojego domu letniego w Dolinie Kościeliskiej i do Zakopanego. Tam w 1915 w wynikach choroby nowotworowej zmarła jego żona.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Franciszek Vetulani był dyrektorem Departamentu Rolnictwa i Melioracji w Ministerstwie Rolnictwa i Dóbr Państwowych. Publikował prace na tematy reformy rolnej. Zmarł 11 grudnia 1921 w Warszawie. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Jego żoną była Katarzyna Ipohorska-Lenkiewicz, ich dzieci to Stanisław, Zofia, Maria i Cecylia.