Czesław Foryś
Biografia
Czesław Foryś urodził się 10 maja 1905 roku w Bochni. Był synem Walentego, działacza lekkoatletycznego, długoletniego prezesa warszawskiego Okręgowego Związku Lekkiej Atletyki i pierwszego powojennego prezesa PZLA, oraz Heleny z Kazimierskich.
Ukończył Gimnazjum im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1923) i Wydział Prawa na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1923–1925 pełnił funkcję komendanta 1 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej im. Romualda Traugutta (Czarna Jedynka). Prowadził pracę zawodową w Ministerstwie Skarbu, dochodząc do stanowiska dyrektora Departamentu Kadr.
Karierę lekkoatletyczną rozpoczynał w 1923 roku w klubie Orzeł Biały, a w 1924 przeszedł do Warszawianki, której był współzałożycielem. Trzykrotnie zdobywał mistrzostwo Polski na 1500 metrów (1925, 1926, 1927). Był także wicemistrzem Polski na 800 m (1925, 1927) oraz medalistą w sztafetach 4x100 m (1925) i 4x400 m (1925, 1927, 1928). Startował na Igrzyskach Olimpijskich w Amsterdamie w 1928 roku w biegu na 1500 m.
Jako działacz sportowy był członkiem zarządu Polskiego Związku Lekkiej Atletyki w latach 1929–1939, wiceprezesem w latach 1945–1949 i prezesem od 13 października 1949 do 28 marca 1965. Pod jego kierownictwem polska lekka atletyka odrodziła się po II wojnie światowej i stała się światową potęgą. Był kierownikiem polskiej drużyny lekkoatletycznej na igrzyskach w Londynie w 1948 i Tokio w 1964. W 1965 został Honorowym Prezesem PZLA.
Poza tym przez wiele lat działał w PKOl, IA AF, pełnił funkcje skarbnika i wiceprezesa. W 1964 otrzymał tytuł Weterana IAAF. Zmarł 23 lutego 1966 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera PPRK-1-339).